Τὸ Σάββατο 1η Ὀκτωβρίου ἐλαβε γιὰ πέμπτη συνεχὴ χρονιὰ ἡ Πανορθόδοξη Συνάντηση Νεολαίας. Θέμα τῆς ἐφετινῆς συναντήσεως ἦταν «Ἡ Θεομήτωρ στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴ ζωή μας» καὶ ἀναπτύχθησαν πτυχὲς τὶς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ τῆς παραδόσεως ποὺ ἀφοροῦν στὴν Μητέρα τοῦ Θεανθρώπου, ὅπως οἱ ἑορτές, ὕμνοι, βιβλικὰ χωρία στὸ πλαίσιο ὁμάδων ἐργασίας. Μεγάλο μέρος τῆς ἐπιτυχίας τῆς συναντήσεως ὠφείλεται στὴν εὐχάριστη συναναστροφή, στὴν γνωριμία καὶ στὸν ἑορτασμὸ ἀπὸ κοινοῦ μὲ τραγούδια καὶ χοροὺς σὲ μία μεγάλη αὐλή.

Τὴν Παρασκευὴ 30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στὴ Βιέννη ἐκδήλωση στὴν μνήμη τῆς Δούκισσας τῆς Αὐστρίας Θεοδώρας Κομνηνῆς. Ἡ Ἐκδήλωση πραγματοποιήθηκε μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀποκάλυψη ἀναθηματικῆς πλακέττας στὴν Κρύπτη τῆς Schottenkirche στὴ Βιέννη, ὅπου φυλάσσονται τὰ λείψανά της Ἡ Δούκισσα ἕλκει τὴν καταγωγὴ ἀπὸ τὴν δεσποτικὴ οἰκογένεια τῶν Κομνηνῶν καὶ ἦταν ἀνεψιά τοῦ Αὐτοκράτορα Μανουὴλ Α΄ Κομνηνοῦ, ποὺ τὸ 1148 νυμφεύθηκε ὁ Δούκας τῆς Αὐστρίας Ἑρρίκος Β΄ ὁ Jasomirgott στὴν Κωνσταντινούπολη.

Τήν Κυριακή 30 Ὀκτωβρίου ἐ.ἕ. ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας, Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος, προεξήρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος στή Βιέννη καί συλλειτούργησαν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος Λαρεντζάκης, ὁ Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος καὶ Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Ἰωάννης Νικολίτσης καί οἱ Πρεσβύτεροι Alexander Lapin, Sladjan Vasic καί Nikolaus Rappert. Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας τελέστηκε Δοξολογία μέ τήν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Ἐθνικῶν Ἐπετείων Αὐστρίας καί Ἑλλάδος, τῆς 26ης Ὀκτωβρίου καί τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἀντίστοιχα.

τοῦ Μητροπολίτου Αὐστρίας καὶ Ἐξάρχου Οὑγγαρίας κ. Ἀρσενίου

Ἡ προσευχή ὡς ἀνάβαση καί ὁμιλία τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου πρός τό Θεό[1] ἔχει χαρισματικό χαρακτήρα καί εἶναι ἔργο ἀσίγητο καί ἄληκτο μέσα στήν Ἐκκλησία.

      Α) Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι γεμάτη ἀπό ἀναφορές στή συνεχή καί ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ. Τό «Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῷ, διαπαντός ἡ ἄνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου»[2] τοῦ ψαλμωδοῦ ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ γεμίζει τήν ψυχή του καί δίδει νόημα στήν ὕπαρξή του μέσα ἀπό τήν προσευχή. Αὐτό δείχνουν καί οἱ προτροπές τῆς Καινῆς Διαθήκης «ἀγρυπνεῖτε ἐν παντί καιρῷ δεόμενοι»[3] καί «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε»[4].

Ἡ ἀγγελομίμητη αὐτή πράξη ἐκχέει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου τήν χάρη, τήν εὐφροσύνη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, τήν κάνει κατοικητήριο τῆς Παναγίας Τριάδος καί δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις ὥστε ὁ νύκτα καί ἡμέρα προσευχόμενος ἄνθρωπος «νά μεταμορφώνεται σέ προσευχή καί νά γίνεται μυστήριο διαρκοῦς θείας κοινωνίας, πού φθάνει μέχρι τή θέωση καί τήν ἕνωση μέ τό Θεό»[5].

Διαβᾶστε τὸ ἄρθρο στὴ Βιβλιοθήκη τῆς ἱστοσελίδας μας