Τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, ἤτοι τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας, Ἔξαρχος Οὑγγαρίας καί Μεσευρώπης κ. Ἀρσένιος προέστη στόν Ἱ.Ν. τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Θείας Λειτουργίας πλαισιούμενος ὑπό τοῦ Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου καί Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἰωάννη Νικολίτση, τοῦ  Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀλεξάνδρου Lapin, τοῦ Πρεσβυτέρου Βαρθολομαίου Ungureanu καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μαξίμου  Rudko.

Μέ τίς ἀκολουθίες κατά τή διάρκεια τῆς Τεσσαρακοστῆς προετοιμαζόμαστε γιά τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἡμῶν καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄς διέλθουμε τήν περίοδο αὐτή τῆς νηστείας μέ μετάνοια καί ἐξομολήγηση τῶν ἁμαρτιῶν μας συμμετέχοντας μέ κατάνυξη στό λατρευτικό πρόγραμμα τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τό ἐφετινό πρόγραμμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστής μᾶς δίνει τή δυνατότητα νά συμμετέχουμε σέ ὅλες τίς τελούμενες ἀκολουθίες τῆς περιόδου καί νά ἑνώσουμε τίς προσευχές μας ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ κόσμου καί τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Τὸν θετικὸ  καὶ καταφατικὸ πρὸς τὴ ζωὴ χαρακτῆρα τῆς νηστείας ἀναδεικνύει στὸν ἐφετινὸ « Κατηχητήριο Λόγο» του ἡ Α.Θ.Π. ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ νηστεία καὶ ἡ ἄσκησις δὲν ἐπιβάλλονται ἐκ τῶν ἔξω ὡς ὑποχρεωτικὴ πειθαρχία, ἀλλὰ εἶναι ἑκούσιος σεβασμὸς τῆς ζώσης καὶ ζωοποιοῦ ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως. Νηστεία δὲν εἶναι «ἁπλῶς ἀποχὴ ἀπὸ καθωρισμένας τροφάς, ἀλλὰ ἀγὼν κατὰ τῆς φιλαυτίας καὶ τῆς αὐταρεσκείας, εὐαισθησία διὰ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπον καὶ ἔμπρακτος βοήθεια πρὸς αὐτόν, εὐχαριστιακὴ χρῆσις τῆς δημιουργίας, ὑπαρξιακὴ πληρότης, κοινωνία ζωῆς καὶ ἀλληλεγγύη»,γράφει ὁ Πατριάρχης. Παρουσιάζοντας ἐπίσης, ὡς οὐσιῶδες στοιχεῖο τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος,  τὸν κοινωνικὸ προσανατολισμό της, ἀναφέρει ὅτι «Ὁ Θεὸς τῆς πίστεώς μας εἶναι ʹʹὁ πιὸ κοινωνικὸς Θεόςʹʹ, ʹʹΘεός σχέσεωνʹʹ. Προσφυέστατα ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι ʹʹἡ ἄρνησις τῆς μοναξιᾶςʹʹ. Ἡ ἐξατομίκευσις τῆς σωτηρίας καί τῆς εὐσεβείας, ἡ μετατροπὴ τῆς ἀσκήσεως εἰς ἀτομικὸν κατόρθωμα, ἀγνοοῦν τὴν τριαδοκεντρικὴν ὑφήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος».

Κατὰ τὸν Πατριάρχη ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματικὴ ζωὴ δὲν ἀναφέρεται σὲ μίαν "πνευματικὴν αὐτοπραγμάτωσιν", ἀλλὰ πάντοτε στὴν ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ὑπάρξεώς μας: "Ὅταν νηστεύωμεν διὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ κατὰ τὸ ἰδικόν μας μέτρον, τότε ἡ νηστεία δὲν ἐκφράζει τὸ πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἡ πνευματικότης εἶναι ζείδωρος παρουσία  τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖον εἶναι πάντοτε πνεῦμα κοινωνίας". Τέλος ὑπενθυμίζει ὅτι τὸ τρέχον ἔτος ἔχει ἀφιερωθεῖ εἰς "τὸν ποιμαντικὸν ἀνακαινισμὸν καὶ τὴν ὀφειλετικὴν μέριμναν διὰ τὴν νεολαίαν" τὴν ὁποία καλεῖ νὰ συμμετάσχει στοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, "διὰ νὰ βιώσει τὸ ἀνθρωπολογικὸν βάθος καὶ τὸ ἀπελευθερωτικὸν πνεῦμά της». Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ,  γράφει ὁ Πατριάρχης, θὰ κατανοήσουν ὅτι ὁ ὁρθόδοξος ἀσκητισμὸς εἶναι ὁδὸς ἐλευθερίας καὶ ὑπαρξιακῆς ὁλοκληρώσεως".

Τὸ πλῆρες κείμενο τοῦ «Κατηχητηρίου Λόγου» τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Πατριάρχου ἔχει ὡς ἑξῆς.